was successfully added to your cart.

Geboorteboom groeit!

By april 22, 2015Blog
Geboorteboom Morris
Steeds meer geboorteverhalen stromen binnen! Allemaal voor in het boekje Vertel je Geboortenis, een gezamenlijke actie van Stichting de Geboortenis en OnceUponaTree. En alles wat je aandacht geeft, groeit. Dat is mooi want de gehele opbrengst van de bundel gaat naar het Babyhuis. Niet elk nieuw leven begint namelijk goed. Het Babyhuis zorgt voor moeder en baby in nood.
Ik zou het heel leuk vinden als jij ook je ‘geboortenis’ instuurt! Als verhaal of visualisatie. Dat kan nog tot 19 juni. In deze blog al vast wat mooie inzendingen die ik ontving (én het gedichtje wat ik zelf instuur). Klik hier voor de winactie.
eboortenis Mirjam van Meurs
 
Sprakeloos

Wat kun je zeggen bij het aanschouwen van een wonder? Of is het beter om te zwijgen, omdat niets wat je zegt ook maar een beetje in de buurt komt van wat voelt? Toen Cato werd geboren, kon ik geen enkel woord bedenken dat beschreef wat ik voelde. En nog steeds, bijna een week later, heb ik het niet gevonden.

We hebben overal woorden voor, soms zelfs meerdere woorden voor hetzelfde. De Eskimo’s voor sneeuw bijvoorbeeld, de Albanezen voor snor en wij Nederlanders voor water. Je zou haast denken dat er niets bestaat waar geen woord voor is of zelfs dat er woorden bestaan die niets betekenen. Maar als je een gevoel moet beschrijven heb je weinig meer dan een handvol clichés tot je beschikking. Dan kun je beter zwijgen.

Ware het niet dat zwijgen het allerlaatste is waar ik behoefte aan heb. Ik heb zin om op het allerhoogste dak te klimmen en vanaf daar zo hard te schreeuwen dat de hele wereld hoort hoe gelukkig ik ben. Gillen dat ik van haar hou. Als een verliefde puber haar naam in elke boom krassen en op elke brug schrijven, met een hartje er omheen.

Negen maanden lang heb ik me er geen enkele voorstelling van kunnen maken hoe het is om vader te zijn. En nu ben ik het. Papa van mijn eigen prinsesje, de gelukkigste man op aarde die het nog steeds niet kan geloven. Ik ben sprakeloos en dat ben ik elk moment dat ik haar zie, dat ze mij aankijkt, in mijn armen ligt en zelfs als ze juist op het moment dat ik haar aan het verschonen ben over mijn hand begint te poepen, dan smelt ik van verliefdheid. Er bestaat niets mooiers dan je eigen dochter, die op je borst in slaap valt. Haar kleine handje dat zich om je wijsvinger kromt, ik krijg er tranen van in mijn ogen.

Ik heb geen woorden om uit te leggen hoe trots ik op mijn vriendin ben. Geen woorden om te zeggen hoe mooi mijn wereld er nu uitziet. En hoe het lijkt alsof die wereld er nooit anders uit heeft gezien. Dat mijn wereld alleen nog maar om haar draait. De rest kan me gestolen worden.

Vanaf het moment dat ze bij ons is klopt mijn hart alleen nog maar voor haar. Doe ik niets liever dan hele dag naar haar kijken, tegen haar kletsen en haar overladen met kusjes. En me beseffen dat ik niet kan verwoorden wat ik voel. Maar misschien moet ik dat ook niet proberen.

Wat kan het me ook eigenlijk schelen? Helemaal niets. Ik hoef er niet naar te zoeken en het interesseert me niet of ze bestaan, woorden die in de buurt komen van wat ik voel nu ik vader ben van de allermooiste baby van de wereld.

Ik ben het. En vooral; zij is er. Mijn oogappeltje, mijn allerliefste Cato. Daar kan geen woordenboek tegen op. Jeroen Nan

Geboorteboom Mara Sam
Geboorteboom Bo OnceUponaTree